პოსტი


ის მომენტი როცა ფილმის განხილვა უნდა დაწერო წესით, მაგრამ თავში არაფერი არ მოგდის, იმიტომ, რომ თავი ცარიელი გაქვს… და ვერც ვერანაირ მეტაფორას ვერ იგონებ, რომ შენი მდგოამრეობა აღწერო, იმიტომ კი არა, რომ უგუნებოდ ხარ, უბრალოდ… გეშინია, რომ ემოციებმა არ გძლიონ და არ აფეთქდე :დ

ჰოდა ისეთი არაფერი, უბრალოდ ეს ბლოგი მომენატრა და აქაურობაც, მაგრამ სინამდვილეში ის დრო მომენატრა, როცა აქ ვწერდი :დ ღამის ორი საათის პათეტიკას დავაბრალოთ ეს პოსტი მეტს არაფერს… თორე მე რომელი რომანტიკოსი ვარ, წარსულს მივტიროდე. უბრალოდ ხანდახან საკუთარ სარკაზმსაც ივიწყებ და ყველაფერსაც და აცნობიერებ, რომ არ გინდა წინ წასვლა და ოცნებობ ხანდახან უკან დარუნებც შეგეძლოს. ჯანდაბა, ბოლო პოსტი იანვარში დავდე და არც ბევრი ლაიქის იმედი მქონდა და არც არაფრის… (დავალებული პოსტი იყო და იმიტო დავდე) უბრალოდ ეს ბლოგი მომენატრა და ის დრო როცა 13 წლის იყავი და დიდი გულის ფანცქალით წერდი ახალ პოსტს და ხუთ წუთში ამოწმებდი ვიზიტორებს :დ ახლა რა, ყველაფერი გკიდია, თან არა მარტო ბლოგზე, ცხოვრებაშიც. :დ

ხოდა რა მინდოდა, რაღაც საინტერესო იდეა მაქვს და შეიძლება განვახორციელო, სხვა ბლოგს უფრო შეეფერება, მარა ახლის ნერვები სად მაქვს ისევ აქ ჯობია, მაინც ჯერ კიდევ ვახსოვარ ჩემ მკითხველებს… სასაცილოა არა? :დ ვიცი არაა მაგრამ მეცინება, და დილით ამ პოსტს რომ ვნახავ სირცხვილით დავიწვები, როგროც სხვა ბევრი გულახდილი პოსტის შემთხვევაში ვყოილვარ. უბრალოდ… მინდოდა, რომ რაღაც დამეწერა. კი მინდა დაბრუნება, მაგრამ ჯანდაბა, რა აზრი აქვს? ბლოგი არავის ადარდებს.